حقايق و معارف الهيّه كه احلى و شيرين‌تر از شكر و عسل است - كه : « المؤمنون حلويّون » « 8 » منظور حلاوت ايمان و معرفت و محبّت است در مؤمنين ، نه حلاوت حلوا - و نيز جامع است ترغيب و دعوت بر سلوك الى اللّه را ، و ترهيب از موانع ، در امراض شهوات دنيويّه در كام جان اهل غفلت مرّ و تلخ مىآيد كه : « الحقّ مرّ » « 9 » ؛ لهذا كسانى كه مريض القلب مىباشند ميل و عزم بر سلوك در طريق الى اللّه و تحصيل معارف الهيّه ندارند . و هرگاه قلب به دستكارى « 10 » تدابير صائبهء انبياء و اولياء و استعمال طبّ شريعت و طريقت احمديّهء علويّه عليهما السّلام به اعانت و تقويت بزرگان دين ، از امراض مزمنهء نفسانيّه و اغراض شهوانيّهء طبيعيّه نجات حاصل نمود و سلامتى و صحّت بهم رسانيد ، حريص و مولع بر مشتهيات قلبيّه كه معارف و محبّت الهيه است مىشود ، و نيّت و عزم را جزم بر سلوك و توجّه و اقبال به حضرت محبوب حقيقى مىنمايد و به‌هيچ‌وجه سكون و قرار ندارد تا كسب فضائل و كمالات و ملايمات عالم خود را نمايد و به روح « 11 » و راحت قرب الهى فايز گردد ؛ چنان‌كه حضرت امام ( ص ) در باب راحت مىفرمايد : « لا راحة للمؤمن على الحقيقة الّا عند لقاء اللّه » « 12 » . و در اين وقت ، كلمات معارف انبياء و اولياء عليهم السّلام از براى صاحب قلب سليم ، چون چشمه‌سار حيوان است ؛ زيرا كه باعث التذاذ و حلاوت كام قلب ، و حيات ابدى اوست ؛ چنان‌كه مريض جسمانى طبيعى بعد از صحّت از امراض ، اغذيه و اطعمهء چرب و شيرين در كامش نه چنان مطلوب و مرغوب

--> ( 8 ) - اهل ايمان اهل شيرينىاند . ( 9 ) - حرف حقّ تلخ است . ( 10 ) - مقصود ، دستيارى و معاونت است . ( 11 ) - آسايش ( 12 ) - براى شخص مؤمن در حقيقت جز هنگام ديدار حقّ آسايشى نيست .